Rozdział 12

Paczadełkami Jess

Samotność . Można powiedzieć , że od tygodnia tylko ona jest moją przyjaciółką . Znkinęłam . Od tak po prostu . Odcięłam się od rodziny i przyjaciół . Przez tydzień nie wychodziłam z pokoju , z nikim nie rozmawiałam . Ethan próbował się tu dostać , ale w końcu się poddał . Teraz mój tata nie żyje . Już naprawdę . Został nabity na metalowy pręt . Jak każdy może zauważyć nie mam rodziny . Hmm ... jakby się dobrze zastanowić , nigdy nie miałam . Wiem , że skrzywdziłam wiele osób odchodząc , ale możliwe jest , że skazałabym tych ludzi na niebezpieczeństwo zostając . To chyba była dobra decyzja , prawda ? Przy tacie znaleźliśmy starą księgę . Oczywiście Connor jako pupilek doktora zaniusł ją do niego . Przez te siedem dni zmieniłam się nie do poznania . Mam czarne oczy zamiast zielonych , dłuższe włosy , ale największą zmianą okazały się moje rece . Nie to , że zmieniły kolor czy coś . Między kciukiem a palcem wskazującym pojawiły się cyfry . Na początku myślałam , że to jakieś przywidzenia , ale jak z upływem dni liczby zaczęły maleć ... zrozumiałam , że nie jeste normalna . Nigdy nie byłam . Zawsze odstawałam od rzeczywistości . Kiedy byłam mała przyszedł do mnie list . Był od taty . 

Kochana córeczko ,
Ciężko pisać mi ten list , ponieważ wiem , że jesteś za mała żeby go zrozumieć . Odchodzę . Nie do nieba , ale od mamy . Nie mogę zapewnić wam bezpieczeństwa . Tym czym teraz się zajmuję nie jest normalne . Usiłuję ci powiedzieć , że ... . Jeseś stworzona do wielkoch rzeczy kochanie . Możesz coś co inni nie mogą zrobić . Dom Olson'ów skrywa tajemnicę , którą to TY musisz chronić . Pamiętaj to TY jesteś kluczem .
Kocham najmocniej 
Tata

Przeczytałam ten list jeszcze raz i zdałam sobię sprawę , że jest on ważny . Po raz pierwszy od tygodnia mam wyjść z pokoju . Wstałam z łóżka i podeszłam do szafy . Wybrałam to i poszłam do łazienki . Włosy zostawiłam rozpuszczone . Zrobiłam lekki makijaż i byłam gotowa . Kiedy wyszlam na korytarz nie było ani żywej duszy . Udałam się do sali nr. 5 i otworzyłam drzwi . Nie powiem było lekkie zdziwienie moją obecnością , ale nic się nie odzywałam . Ethan wogóle miał nieziemską minę . Szczenka mu po prostu opadła . Tak jak innym chłopcom . Usiadłam na krześle . Nie powiem sala była duża . Nie było mi dane nacieszyć się spokojem , bo od razu podszedł do mnie Ethan . 
- I jak się czujesz ? - zapytał z troską.
- Supermegazajebiście - odpowiedziałam z uśmiechem .
- Skąd ta nagła zmiana ?
- Bo zobaczyłam swojego chłopaka ? - uśmiechnął się i podszedł do mnie . Kiedy mnie pocałował poczułam ulgę . Nie wiem czemu , ale tak było . 
- No już skończcie wymieniać się śliną - zajęczał Jack . Nie chętnie się od siebie oderwaliśmy.
- A co ? Zazdrosny ? - zapytałam . Widocznie się zmieszał , bo zaczął czochrać swoje włosy . Najlepszy widok EVER . Chłopcy wrócili do ćwiczeń . No ja tych figur bym nie zrobiła . 
- Connor ? - zapytała Ally. - Możemy pogadać ?
- Pewnie.
Nie zwracałabym na tą rozmowę gdyby nie kilka słów , które usłyszałam . Jessica , jej ojciec , kretyn . Były to tylko niektóre urywki , ale przekaz był jasny . 
- Spójrz na nią . Jest taka sama jak jej ojciec . Głupia i naiwna dziewucha - nie wytrzymałam . Podnioslam się z krzesła i udałam się w ich kierunku . Byłam zozdrażniona , a to nie wróżyło niczego dobrego . Nagle przed Ally roztrzaskał się piorun , a wokól mnie jego "odnóża" .
- Jeszcze raz powiesz coś o moim ojcu , a postaram się , żeby następnym razem piorun nie spudłował . 
- Jess przestań ! - zawołał C .
Zrobiłam o co prosił . Nie wiem jak to zrobiłam , ale podobało mi się. Od trzech dni moja "moc" wzrosła . Umiałam czytać nie tylko w głowach Mutantów , ale też w ludzkich .No i jak widać strzelać piorunami.
- Widzisz?! - wrzasnęła Ally . - Ona jest nie normalna . Nie pasuje do nas .
- Owszem nie pasuje tu - odpowiedziałam spokojnie. - Ale jestem jedyną waszą łącznością z tymi , którzy próbują zawładnąć światem .
Lekkie zszokowanie było jak dowiedzieli się , że wiem . No bo przecież ja wiem wszystko . I jestem na maxa skromna . Pokazałam im list .

***
- Nie pójdziesz tam sama - powiedział Ethan.
- Ale ja nie potrzebuję twojej zgody - odpowiedziałam. - Idę i tyle .
- Pójdę z tobą - oznajmił Connor.
- Nigdzie nie idziesz - zaprotestowałam.
- Nie potrzebuję twojego pozwolenia - przedrzeźniał mnie. - Idę i tyle
- Ha ha bardzo śmieszne - odpowiedziałam.
- Jak on nie może to ja pójdę za niego .
- Grrrr.... no dobrze - powiedziałam. - Ale biorę cię tylko dlatego żebyś potem nie miał do mnie pretensji , jasne ?
- Jak słońce - odpowiedział , uśmiechając się . Chloerny uśmiech ! Czy on musi być taki perfekcyjny ? pomyślałam . Do mojego starego dom musieliśmy trochę dojechać . Tak gdzieś 4 godzinki . 
- Jak długo zamierzasz się do mnie nie odzywać ? - zapytał. Puki nie przestaniesz się uśmiechać pomyślałam.
- Nie wiem - odpowiedziałam. Nie lubię być na niego zła . Ale trzeba przyznać nieźle mi to wychodzi. Dostałam Sms-a od Eyhan'a .
Napisz mi jak dojedziesz . Tęsknie za tobą :*
Noooooo ..... czy oni muszą być perfekcyjni ? Czemu jeden z nich nie może mieć krzywych zębów albo śmierdzieć ? 
- Sms od Ethan'a , prawda ?
- Nie od św. Mikołaja wiesz ?
Nie wiem czemu zachowuję się tak chamsko wobec Connor'a . Może dlatego , żeby go do siebie zrazić ? Jak tak to na razie nie działa . Mój kierowca zatrzymał się na poboczu .
- Nie wiem co ci zrobiłem , ale przepraszam . Wiem , ze nie obrażasz się bez powodu .
Tak? Wow nawet ja tego nie wiedziałam . Dobry jest .
- Nie obraziłam się na ciebie - powiedziałam. - Miałam nie miły dzień. Zresztą sam widziałeś . 
- Czyli nie gniewasz się na mnie ? 
- Nie , nie gniewam - uśmiechnął się . Gjgbjhghgg czy on musi to robić ? Jechaliśmy w milczeniu jakieś 15 min. 
- A jak ci się układa ze Stef ? - zapytałam. Mimo tego , że z nim nie jestem bałam się odpowiedzi .
- Muszę odpowiadać ? - nie wydawał się zadowolony.
- Nie nie musisz - uśmiechnęłam się . Wow pierwszy raz odkąd wsiadłam do tego samochodu . Kiedy dojechaliśmy na miejsce Connor oznajmił mi żebyśmy chwilę poczekali . Z tej chwili zrobiło się 30 min. 
- Nie możemy wejść do środka ? - zapytałam. - Zimno mi !
- Trzeba było się cieplej ubrać - odpowiedział. Popatrzałam na swój strój . 
- Jestem ciepło ubrana - oburzyłam się . Nie ma to jak irytujący przyjaciel pomyślałam . - A tak w ogóle to po co my tu stoimy ?
- Widziałem to na filmach - odpowiedział C. - Czekamy aż ktoś wyjdzie z domu .
- Ty kretynie !!!!! - wrzasnęłam. - Nikogo tu nie ma . Dom od lat stoi pusty .
- Aaaaa .... to trzeba było tak od razu . Geniusz . Weszliśmy do środka . Nic się tu nie zmieniło . Dom był duży i zagracony . Mama była maniaczką zbierania różnych staroci . Udaliśmy się do biblioteczki . Pamiętam jak się tu bawiłam . Zawsze fascynowały mnie książki . Tata zbudował to miejsce specjalnie dla mnie . Biblioteczka miała jakieś 50 m wysokości , 60 m długości i 40 m szerokości . Była więc całkiem spora . Śmiesznie wyglądałam wśród tych wszystkich książek . Zaczęliśmy przeszukiwać całe pomieszczenie . Nie było nic ciekawego oprócz książek . Jess ogar to jest biblioteczka . Tu są same książki! Niby było wszystko normalnie gdyby nie to , że zauważyłam iż jedna z książek ma na okładce taki sam znak jak ja na naszyjniku . 
- Connor ! - zawołałam go . Kiedy stawił się koło mnie , pokazałam mu moje odkrycie . Nagle światło zgasło i zapaliły się świece . Czekaj , czekaj my nie mamy świec ! Podłoga zatrzęsła się , a schody wykonały obrót o 180 stopni . Z drugiej strony znajdowały się drzwi . Weszliśmy do środka . W pomieszczeniu znajdowały się tajemnicze przedmioty o których istnieniu nie miałam pojęcia . Rozglądaliśmy się po całym pokoju . Książki , pająki i tajemnicze przedmioty . Czy jest coś co mogłoby mnie zadziwić ? Nie . No chyba , że ta głowa jelenia na ścianie .    I miej tu normalnych rodziców .

- Nic tu nie ma oprócz dziwnych rzeczy - stwierdziłam.
- Jess uwarzaj - zawołał Connor . No i leżałam . Dosłownie . Zmiarzdzona przez książki w twardej oprawie . Spełnienie marzeń każdej nastolatki . Nie dość , że książki miały twardą okładkę to jeszcze były całe zakurzone . 
- Poczekaj , pomogę ci - zaoferował się C . Podniusł mnie z podłogi i postawił na nogi . Jednak nie póscił mnie . Lewą ręką trzymał mój nadgarstek , a prawą wyciągał pajęczyny z moich włosów . Kiedy skończył wolną kończyną dotknął mojego policzka . Czy tylko mi zrobiło się gorąco ? Zbliżył swoją twarz do mojej i pocałował mnie . Ale nie robił tego jak Ethan . Connor nie był delikatny , ale nie powiem spodobało mi się . Odwzajemniłam pocałunek . Z każdą chwlą stawał się coraz bardziej namiętny . Co ty robisz?! odezwał się głos w mojej głowie . Przecież ty masz CHŁOPAKA !!! . W ułamku sekundy spoważniałam.
- Connor ?! - szepnęłam. 
- Hmmmm ? - wymruczał wprost do mojego ucha .
- Przestań! - przesunął swoje wargi z mojego ucha ( dziwnie to brzmi , ale ok ) na szyję . Rozkosz rozlała się po mnie błyskawicznie . nie chętnie , ale musialam coś z tym zrobić .
- Connor do cholery ! Przecież ty masz dziewczynę  , a ja chłopaka - wrzasnęłam na niego . Odessał się od mojej szyji i spojrzał mi w oczy .
- I co ?
- Jak i co ? Nie możemy się całować ! Jesteśmy przyjaciółmi !
- Ty nie masz chłopaka . Ty masz tylko jego parodię - oznajmił .
- Nie wiem o co ci chodzi ?
- Każdy wie , że Ethan leci na dwa fronty . Teraz pewnie jest z Ally .
- Nie wierzę w to ! Jak możesz tak kłamać !
- Ja nie kłamię . Przejrzyj naoczy . On cię nie kocha.
- Myślałam , że  jesteśmy przyjaciółmi ! Przyjaciele wspierają się nawzajem , a nie odwrotnie.
- Ale nie okłamją się , prawda ?
- Ty najwidoczniej kłamiesz - wiedziałam , że się wściekł . Było to bardzo dobrze widać .
- Nazywasz mnie kłamcą ?
- Powiem lepiej ! Wielkim kłamcą !
- Wiesz , chciałem ci pomóc , ale myśle , że nie potrzebnie - powiedział udając się w stronę drzwi . Nie byłam z siebie zadowolona . Byłam idiotką . On przecież chciał mi pomóc .
- Connor zaczekaj ! - pobiegłam za nim . Nie był daleko . Wyszedł z domu , ale na dzwięk mojego głosu odwrócił się . Miałam już wychodzić kiedy walnęłam w coś co było umieszczone tak jakby w drzwiach . Jakieś pole siłowe czy coś takiego . Siła dorzutu była ogromna , ponieważ walnęlam w szafkę 6 m dalej . Podniosłam się i podeszłam do drzwi . Dotknęlam tego czegoś . Nie mogłam wyjść. Spanikowałam . I co zostanę tu aż umrę ? Wyglądałam jak mim w niewidzialnej klatce . 
- Jess nie martw się ! Wyciągnę cię stamtąd .
- Connor sprowadź doktora Arthura , ale zrób to jutro . Musisz odpocząć !
- Nie zostawię cię tu samej - upierał się . Był taki kochany . 
- Idź . Poradzę sobie - powiedziałam . Wachał się , ale wykonał polecenie . Rozejrzałam się dookoła. Nikogo nie było , więc zjechałam w dół po ścianie i rozpłakałam się . Normalnie jak dziecko . Wszyscy wiedzą , że e jestem normalna , ale to przekracza wszelkiegranice . Uwięziona w starym domu . Tytuł idealny na okładkę jakiejś książki . Już miałam się podnieść kiedy usłyszałam głos .

Miło , że nareszcie jesteśmy sami . 
_______________
Nie napiszę już nic . Może oprócz Dobranoc :* Kocham was <3